50 jaar Apenhof – van jungle tot papegaaienparadijs 

Vijftig jaar geleden begon het allemaal met een droom. Een plek waar dieren een thuis kregen, waar bezoekers verwonderd konden rondlopen en waar het geluid van exotische dieren de lucht vulde. Die plek kreeg de naam Stichting De Apenhof.

Op de dag dat….

Vijftig jaar geleden begon het allemaal met een onverwacht moment in een café in de buurt. Op een gewone dag kwam er plotseling een aap naar binnen lopen. De aanwezigen keken elkaar verbaasd aan: waar kwam dit dier vandaan? De politie werd gebeld om te helpen. Na wat overleg kreeg de eigenaar van het café een bijzonder advies: neem contact op met Dick Venema.

Dick stond in de omgeving namelijk al bekend als iemand met een groot hart voor dieren. Hij had thuis al verschillende dieren verzorgd en wist hoe hij met bijzondere situaties moest omgaan. Samen met zijn vrouw Bertha besloot hij zich over de verdwaalde aap te ontfermen.

Omdat de aap natuurlijk niet zomaar ergens kon blijven, bouwden Dick en Bertha een verblijf. Het was in eerste instantie bedoeld als tijdelijke oplossing. Maar toen ze een advertentie plaatsten in een landelijke krant, gebeurde er iets wat ze nooit hadden verwacht: al snel meldden zich meer mensen met apen die een nieuw thuis nodig hadden.

Zo begon het avontuur dat later bekend zou worden als Stichting De Apenhof.

In de jaren daarna groeide het aantal dieren gestaag. Sommige apen kwamen tijdelijk, bijvoorbeeld wanneer hun eigenaar niet meer voor hen kon zorgen. Andere bleven voor altijd en werden tot hun laatste dag liefdevol verzorgd door Dick en Bertha.

Samenwerken Mevrouw Sicherer was de eerste in ons land die zich het lot van de apen als huisdieren aantrok en een opvangcentrum voor hen begon, het Apenopvangcentrum Bilthoven. Tot dan toe was er geen mogelijkheid om apen, als ze niet meer gewenst waren, af te staan. De dierentuinen konden deze apen niet allemaal opvangen. Jarenlang heeft zij, met hulp van haar gezin, keihard gewerkt

voor de apen. Vooral in de begintijd moet dat echt niet eenvoudig geweest zijn. Maar zij gaf niet op.

De Apenhof bestond toen nog niet, maar Dick werkte privé wel samen met de apenopvang. Vooral toen mevrouw Sicherer wat ouder werd, en voor een groot aantal apen moest zorgen, sprong Dick bij door een gedeelte van, vooral de grotere apen, bij hem thuis te verzorgen. Toen mevrouw Sicherer door haar gezondheid moest stoppen hebben Dick en Bertha alle activiteiten van haar stichting overgenomen. Toen is, onder haar aanmoediging, De Apenhof officieel ontstaan.

In de beginjaren leek de Apenhof een levendige kleine dierentuin. Bezoekers wandelden tijdens de 6 openhuisdagen in de zomer langs verblijven met nieuwsgierige apen die van tak naar tak slingerden. Langs indrukwekkende tijgers die rustig door hun verblijf liepen en langs leeuwen die met hun krachtige brul iedereen even stil kregen. In een warm reptielenverblijf lagen slangen, leguanen en hagedissen onder warmtelampen te rusten, terwijl kinderen met grote ogen naar de bijzondere dieren keken.

Het was een plek vol beweging, geluid en avontuur. Generaties bezoekers kwamen langs om de dieren te zien, foto’s te maken en verhalen mee naar huis te nemen. Voor velen was een bezoek aan de Apenhof een vaste traditie. De openhuisdagen waren vooral bedoeld om het nodige geld in te zamelen en donateur te werven en om de bezoekers duidelijk te maken dat uitheemse diersoorten niet geschikt zijn als huisdier.

Al leek het voor de bezoekers van de openhuisdagen alsof De Apenhof een dierentuin was, het doel was altijd de dieren tijdelijk op te vangen en de dieren die gezond waren te herplaatsten naar erkende parken of, nog beter, terug naar de natuur te brengen.

Stap voor stap verdwenen de oude bewoners van De Apenhof. De meeste dieren verhuisden naar grotere parken waar ze meer ruimte kregen of waar het

klimaat beter is dan in Nederland.

Waar ooit de junglegeluiden klonken van brullende leeuwen en roepende apen, heerst tegenwoordig een andere sfeer. Rustiger, maar zeker niet minder bijzonder.

Hoe het er nu uitziet bij De Apenhof

Vandaag de dag wonen er nog 23 papegaaien in De Apenhof. Geen jonge dieren meer die hun leven nog moeten beginnen, maar juist oudere papegaaien die hier een veilige plek hebben gevonden om hun oude dag door te brengen. Ze hoeven en kunnen niet meer te verhuizen, niet meer te wennen aan nieuwe plekken. De meeste papegaaien kunnen niet meer herplaatst worden doordat zij gedragsproblemen of lichamelijke problemen hebben waardoor zij niet meer in groepen geplaatst kunnen worden. Ook hebben de meeste papegaaien inmiddels een hoge leeftijd bereikt zodat dierenparken ze niet meer willen. Zij mogen blijven en genieten van hun wel verdiende rust.

Hun kleurrijke veren en eigenwijze stemmen zorgen nog altijd voor leven in de Apenhof. Soms hoor je een luid “hallo!”, soms een vrolijke fluittoon, en soms een papegaai die zijn omgeving nauwlettend bekijkt vanaf een tak.

De Apenhof is misschien veranderd, maar de gedachte erachter is hetzelfde gebleven: dieren een goed thuis geven die nergens anders terecht kunnen.

Na vijftig jaar is De Apenhof niet langer een plek vol apen, grote roofdieren en exotische reptielen, maar een rustige haven voor een groep bijzondere vogels. Een plek waar herinneringen uit het verleden samenkomen met zorg voor de dieren van vandaag.

En terwijl de papegaaien rustig in de zon zitten, lijkt het soms alsof ze zelf de geschiedenis van de Apenhof vertellen – vijftig jaar vol dieren, verhalen en verandering.