Lorita – de koningin van De Apenhof
In een rustig hoekje van De Apenhof zit Lorita op haar favoriete tak. Haar groene veren glanzen nog steeds in het zonlicht en boven haar snavel straalt haar gele voorhoofd. Ze is een geelvoorhoofdamazone, bijna zestig jaar oud. Een indrukwekkende leeftijd voor een papegaai, en achter die heldere ogen schuilt een heel leven vol verhalen.
Lorita kwam niet zomaar in De Apenhof terecht. Jarenlang woonde ze bij een echtpaar. De man was haar steun en toeverlaat en grote vriend. Hij praatte met haar, gaf haar stukjes fruit en floot liedjes die Lorita al snel zelf ook kon nadoen. Als hij de kamer binnenkwam was er herkenning. Voor hem was ze geen vogel, maar een huisgenoot.
Maar zoals bij zoveel verhalen veranderde het leven.
De man overleed. Het huis werd stil. Voor Lorita ook. De vrouw die achterbleef had het moeilijk. Het verdriet was groot en de zorg voor een oudere papegaai werd steeds zwaarder. Papegaaien kunnen tientallen jaren oud worden, en Lorita had nog een lange tijd voor zich. Met pijn in haar hart nam de vrouw een moeilijke beslissing: ze moest afstand doen van Lorita. Niet omdat ze haar niet wilde, maar juist omdat ze wist dat Lorita ergens moest wonen waar goed voor haar gezorgd kon worden.
Zo kwam Lorita uiteindelijk terecht in De Apenhof.
In het begin was alles nieuw voor haar. Nieuwe geluiden, nieuwe mensen, andere papegaaien. Ze zat stil op haar stok en keek alles aandachtig aan met haar scherpe blik. Maar Lorita is een sterke dame. Langzaam begon ze haar plek te vinden. Tegenwoordig hoort Lorita helemaal bij De Apenhof. Ze is één van de oudere bewoners en dat laat ze soms ook duidelijk merken. Als een andere papegaai lawaai maakt gaat zij gezellig mee doen, en kan ze nog behoorlijk streng kijken. Maar vaak zit ze ook gewoon rustig te observeren, alsof ze alles al eens eerder heeft meegemaakt.
De verzorgers kennen haar goed. Ze weten dat ze dol is op stukjes banaan en dat ze soms ineens een woord zegt dat ze ooit van haar oude baasje heeft geleerd. Misschien denkt ze op zulke momenten even terug aan vroeger. Maar hier, tussen de andere papegaaien, heeft Lorita een nieuwe plek gevonden. Een plek waar ze niets meer hoeft, waar ze gewoon mag zijn wie ze is: een oude, wijze papegaai met een heel leven achter zich.
En zo slijt Lorita haar dagen in De Apenhof – als een stille koningin van bijna zestig jaar oud, met een verleden vol herinneringen en een veilige plek voor haar oude dag.