De allereerst bouw van wat later De Apenhof zou worden.

Paula

Dit jaar bestaat De Apenhof alweer 50 jaar! We zijn blij en trots dat we in die jaren duizenden dieren een betere toekomst hebben kunnen bieden. Zonder de hulp van onze trouwe donateurs en dierenvrienden was dit niet mogelijk geweest. Voor deze onvoorwaardelijke steun willen we iedereen dan ook heel hartelijk bedanken. Helaas is ons werk na een halve eeuw nog steeds hard nodig.

We blikken even terug
Begin jaren 70 ontsnapte er een aap op de dierenmarkt vlak bij het huis van Dick en Bertha Venema. Apen mochten toen nog vrij verhandeld worden. Deze aap komt terecht bij buren in een nabijgelegen café. De politie wordt gebeld maar die vertelde dat ze maar naar Dick moeten gaan.

Dick, die altijd al verschillende dieren had, ving de aap op en na een paar dagen had hij een verblijf gebouwd. Één aap alleen vond Dick niks, dus plaatste hij een advertentie in de Telegraaf ‘Aap zoekt maatje’. De reacties stroomden binnen. Mensen belden massaal over apen die ze niet meer konden verzorgen of dieren die ergens dringend een plek nodig hadden. Zonder het toen te beseffen, werd hiermee de eerste stap gezet naar wat later De Apenhof zou worden.

16 mei 1976 – De Apenhof wordt officieel opgericht

Cheetha

Cassy Gibbon

Dick en Bertha werkte al enkele jaren samen met mevrouw Sicherer – Frijlink. Zij was de eerste in ons land die zich het lot van de apen als huisdieren aantrok en een opvangcentrum voor hen begon, het Apenopvangcentrum Bilthoven. Tot dan toe was er geen mogelijkheid om apen, als ze niet meer gewenst waren, af te staan.

Vooral toen mevrouw Sicherer wat ouder werd en voor een groot aantal apen moest zorgen, sprong Dick bij door een gedeelte van, de vooral grotere apen, bij hem thuis te verzorgen. Toen mevrouw Sicherer door haar gezondheid moest stoppen hebben Dick en Bertha alle activiteiten van haar stichting overgenomen. Toen is, onder haar aanmoediging, Stichting De Apenhof officieel ontstaan.

In beslag genomen (wilde) dieren, afgedankte dieren die toch niet als huisdier geschikt bleken, achtergelaten dieren of ontsnapte dieren, allemaal vonden ze hun weg naar De Apenhof en daar werden ze liefdevol opgevangen. Leeuwen, bruine beren, poema’s, gieren, toekans, apen allerlei soorten en maten dieren zijn opgevangen in De Apenhof. Soms tijdelijk, dan konden de dieren in dierentuinen geplaatst worden. Het afscheid was soms moeilijk, maar het hoorde erbij

Johan

Sommige dieren waren zo getraumatiseerd dat zij niet meer geschikt waren om in een dierentuin geplaatst te worden. Met liefde mochten ze in De Apenhof blijven.

Tourako

De impact van de wetgeving
In januari 1977 wordt in Nederland de Wet bedreigde uitheemse diersoorten (de BUD-wet) ingevoerd. In deze wet staat dat je geen beschermde of met uitsterven bedreigde uitheemse dieren mag verhandelen, bezitten of vervoeren. Door deze wet worden veel diersoorten op dat moment verboden als huisdier. Bij De Apenhof was dat goed te merken omdat heel veel dieren, waaronder apen, massaal werden gedumpt. Soms werden ze letterlijk over de omheining gezet. Dick en Bertha werkte dag en nacht voor de dieren, naast het werk in de winkel en kapperszaak die ze er ook bij runde.

Snotjong

Hoe gaat het nu bij De Apenhof?

Karel en Ricky

Vandaag de dag zijn het de papegaaien die de ziel van het opvangcentrum dragen. De 23 kleurrijke papegaaien vullen het terrein met hun geroep en gefladder. Hun veren schitteren in alle kleuren van de regenboog, maar achter die schoonheid schuilt vaak een verleden dat niet altijd even vriendelijk was. Velen van hen hebben een moeilijk leven gekend, vol onzekerheid en gebrek aan zorg.

Hier, binnen de veilige muren van De Apenhof, hebben ze eindelijk rust gevonden.

Geen drukte meer zoals vroeger, geen voortdurende verandering, maar een plek waar ze simpelweg mogen zijn. Waar ze hun oude dag in vrede kunnen slijten, verzorgd en beschermd. De verzorgers kennen hun namen, hun gewoontes en hun verhalen. Elke papegaai is niet zomaar een dier, maar een individu met een verleden en een toekomst – hoe rustig die ook mag zijn.

En zo leeft De Apenhof verder. Misschien stiller dan vroeger, misschien minder groots, maar met een nieuwe betekenis. Niet langer een plek van spektakel, maar een toevluchtsoord. Een thuis.

Sita en Stella: een tweede kans

Bertha en Dick met kleren die Sita droeg toen ze in De Apenhof kwam

In de geschiedenis van De Apenhof zijn veel bijzondere dieren voorbijgekomen, maar het verhaal van de chimpansees Sita en Stella blijft een van de meest bijzondere.

Sita leert zelfstandig eten te vinden

Beide chimpansees waren als jonge dieren als huisdier gehouden. Gelukkig waren ze nog jong genoeg om een kans te maken op een leven in de vrije natuur. Dat is lang niet altijd mogelijk. Dieren die jarenlang tussen mensen hebben geleefd, verliezen vaak de vaardigheden die nodig zijn om zelfstandig te overleven. Maar Dick en Bertha zagen bij Sita en Stella nog mogelijkheden.

Na hun verblijf in De Apenhof , waar een begin gemaakt werd met het zoeken naar eten en een nest maken om te slapen, keerden zij terug naar het Abuko Nature Reserve in Gambia. Daar begon voor beide chimpansees een nieuw hoofdstuk. Geen hekken, geen tralies, maar bomen, vrijheid en de kans om weer een echte chimpansee te zijn.

Sita moest wennen aan haar nieuwe leven, maar uiteindelijk vond zij haar plek in de natuur. Vijf jaar lang mocht zij genieten van de vrijheid die haar als jong dier was afgenomen. Ze leefde tussen soortgenoten, klom door de bomen en maakte deel uit van een wereld die voor chimpansees bedoeld is. Helaas werd Sita na vijf jaar ziek. Ondanks alle zorg overleed zij. Haar leven in vrijheid was veel te kort, maar die vijf jaren waren van onschatbare waarde. Ze had mogen ervaren wat iedere chimpansee verdient: een leven buiten gevangenschap.

Stella als kleuter chimpansee

Op weg naar de vrijheid in Gambia

Stella bleek nog beter bestand tegen de overgang naar het wild. Zij werd snel geresocialiseerd en vond haar plaats tussen de andere chimpansees. Niet alleen overleefde zij, maar zij bloeide helemaal op. In de jaren die volgden kreeg Stella zelfs twee jongen. Dat was het mooiste bewijs dat haar terugkeer geslaagd was. Haar kinderen werden geboren in vrijheid, precies zoals de natuur het bedoeld heeft.

Voor Dick en Bertha bleef dat een bron van trots en dankbaarheid. Twee chimpansees kregen een tweede kans. Natuurlijk was het verdrietig dat Sita uiteindelijk overleed, maar haar laatste jaren bracht zij door als vrije chimpansee en niet achter tralies. Stella bouwde zelfs een nieuw leven op en werd moeder in het wild.

Wanneer men terugkijkt op hun verhaal, overheerst één gedachte: alles is beter dan veertig jaar achter de tralies. Vrijheid, al is het maar voor enkele jaren, is meer waard dan een leven lang opgesloten zitten.

Dick Venema in Gambia

Die gedachte roept ook een wens op voor de toekomst. In De Apenhof leven verschillende papegaaien, prachtige vogels die ooit gemaakt zijn om door de lucht te zweven boven uitgestrekte bossen en savannes. Wat zou het mooi zijn als ook zij ooit de kans kregen om terug te keren naar hun natuurlijke leefgebied. Helaas is dit voor de papegaaien niet mogelijk, maar de gedachte alleen al is inspirerend: dieren die hun vrijheid terugkrijgen en opnieuw mogen leven zoals de natuur het bedoeld heeft.

Sita en Stella hebben laten zien dat zo’n droom soms werkelijkheid kan worden. Hun verhaal herinnert ons eraan dat echte dierenliefde niet altijd betekent dat je dieren bij je houdt, maar soms juist dat je ze loslaat en hun vrijheid teruggeeft. Dat is misschien wel het mooiste geschenk dat een mens een dier kan geven.

In november 1972 kwam mannetjes Java aap Judy binnen. Judy was de tweede aap die de weg naar de, in oprichting zijnde, Apenhof vond. Een kleine Java aap met doffe ogen en een verleden waar niemand veel goeds over vertelde. Zijn vorige eigenaar had hem een “vals kreng” genoemd. Hij beet, zei hij. Onberekenbaar. Het beste was om hem maar te laten “afmaken”. Maar wie goed keek, zag iets anders, Judy zag namelijk bijna niets.

De wereld om hem heen bestond uit vage schimmen en plotselinge bewegingen. Handen die onverwacht verschenen maakten hem bang. Stemmen die hard klonken joegen hem in paniek. En uit angst beet hij van zich af. Niet omdat hij gemeen was, maar omdat hij dacht dat hij zich moest verdedigen.

Jarenlang had hij alleen op een zolder geleefd. Een hok onder een schuin dak, ver weg van geluiden van soortgenoten. Geen speelkameraadjes, geen warmte, geen troost. Alleen stof, stilte en eenzaamheid.

Toen Judy eenmaal op zijn nieuwe plek was, begon langzaam duidelijk te worden wie hij werkelijk was. Achter zijn angst zat een gevoelige aap die vooral rust nodig had. Dick sprak hem eerst zacht voordat hij dichterbij kwamen. Geen plotselinge bewegingen meer. Geen straf. En toen gebeurde iets wat zijn leven veranderde.

Judy kreeg een maatje.

Voor het eerst hoefde hij niet meer alleen te zijn. Hij ontdekte hoe het was om naast een andere aap te slapen, samen te eten, elkaar gerust te stellen. Later verhuisde hij mee naar de nieuwe verblijven, daar kreeg hij ook zijn allerbeste kameraad: Sementha.

Sementha was net als Judy een aap met een beperking. Misschien begrepen ze elkaar daarom zo goed. Twee dieren die allebei niet helemaal pasten in de harde wereld, maar bij elkaar rust vonden. Ze zaten vaak dicht tegen elkaar aan, alsof ze zonder woorden wisten wat de ander nodig had.

In de loop der jaren werd Judy een bekend gezicht. Oudere vrijwilligers glimlachten wanneer hij eraan kwam schuifelen. Hij kreeg een bijnaam die met warmte werd uitgesproken: “Ouwe Juud.”

Hij was geen zielig aap meer. Geen “vals kreng”. Hij was gewoon Juud – koppig soms, voorzichtig altijd, maar geliefd. Toen hij ouder werd, kreeg hij gezondheidsproblemen. Er volgden meerdere operaties. Iedere keer hoopte men dat hij nog wat langer kon blijven. Maar uiteindelijk kwam het moment waarop verder leven alleen nog pijn betekende. Met veel verdriet werd besloten hem te laten inslapen. Uiteindelijk mocht Judy maar liefst drieëntwintig jaar samenleven met soortgenoten.

Na zijn dood bleef het stil in het verblijf. Alsof er iets ontbrak wat niet meer terug kon komen. Maar het meest bijzondere gebeurde ergens anders. De papegaaien. Die hadden jarenlang de stemmen van de verzorgers gehoord. Telkens weer diezelfde roep: “Ouwe Juud!”. En nog lange tijd nadat Judy er niet meer was, klonk het ineens door de gangen. “Ouwe Juud… Ouwe Juud…” Alsof hij toch nog een beetje aanwezig was. Niet meer zichtbaar, maar zeker niet vergeten.

Vijftig jaar geleden begon het allemaal met een droom. Een plek waar dieren een thuis kregen, waar bezoekers verwonderd konden rondlopen en waar het geluid van exotische dieren de lucht vulde. Die plek kreeg de naam Stichting De Apenhof.

Op de dag dat….

Vijftig jaar geleden begon het allemaal met een onverwacht moment in een café in de buurt. Op een gewone dag kwam er plotseling een aap naar binnen lopen. De aanwezigen keken elkaar verbaasd aan: waar kwam dit dier vandaan? De politie werd gebeld om te helpen. Na wat overleg kreeg de eigenaar van het café een bijzonder advies: neem contact op met Dick Venema.

Dick stond in de omgeving namelijk al bekend als iemand met een groot hart voor dieren. Hij had thuis al verschillende dieren verzorgd en wist hoe hij met bijzondere situaties moest omgaan. Samen met zijn vrouw Bertha besloot hij zich over de verdwaalde aap te ontfermen.

Omdat de aap natuurlijk niet zomaar ergens kon blijven, bouwden Dick en Bertha een verblijf. Het was in eerste instantie bedoeld als tijdelijke oplossing. Maar toen ze een advertentie plaatsten in een landelijke krant, gebeurde er iets wat ze nooit hadden verwacht: al snel meldden zich meer mensen met apen die een nieuw thuis nodig hadden.

Zo begon het avontuur dat later bekend zou worden als Stichting De Apenhof.

In de jaren daarna groeide het aantal dieren gestaag. Sommige apen kwamen tijdelijk, bijvoorbeeld wanneer hun eigenaar niet meer voor hen kon zorgen. Andere bleven voor altijd en werden tot hun laatste dag liefdevol verzorgd door Dick en Bertha.

Samenwerken Mevrouw Sicherer was de eerste in ons land die zich het lot van de apen als huisdieren aantrok en een opvangcentrum voor hen begon, het Apenopvangcentrum Bilthoven. Tot dan toe was er geen mogelijkheid om apen, als ze niet meer gewenst waren, af te staan. De dierentuinen konden deze apen niet allemaal opvangen. Jarenlang heeft zij, met hulp van haar gezin, keihard gewerkt

voor de apen. Vooral in de begintijd moet dat echt niet eenvoudig geweest zijn. Maar zij gaf niet op.

De Apenhof bestond toen nog niet, maar Dick werkte privé wel samen met de apenopvang. Vooral toen mevrouw Sicherer wat ouder werd, en voor een groot aantal apen moest zorgen, sprong Dick bij door een gedeelte van, vooral de grotere apen, bij hem thuis te verzorgen. Toen mevrouw Sicherer door haar gezondheid moest stoppen hebben Dick en Bertha alle activiteiten van haar stichting overgenomen. Toen is, onder haar aanmoediging, De Apenhof officieel ontstaan.

In de beginjaren leek de Apenhof een levendige kleine dierentuin. Bezoekers wandelden tijdens de 6 openhuisdagen in de zomer langs verblijven met nieuwsgierige apen die van tak naar tak slingerden. Langs indrukwekkende tijgers die rustig door hun verblijf liepen en langs leeuwen die met hun krachtige brul iedereen even stil kregen. In een warm reptielenverblijf lagen slangen, leguanen en hagedissen onder warmtelampen te rusten, terwijl kinderen met grote ogen naar de bijzondere dieren keken.

Het was een plek vol beweging, geluid en avontuur. Generaties bezoekers kwamen langs om de dieren te zien, foto’s te maken en verhalen mee naar huis te nemen. Voor velen was een bezoek aan de Apenhof een vaste traditie. De openhuisdagen waren vooral bedoeld om het nodige geld in te zamelen en donateur te werven en om de bezoekers duidelijk te maken dat uitheemse diersoorten niet geschikt zijn als huisdier.

Al leek het voor de bezoekers van de openhuisdagen alsof De Apenhof een dierentuin was, het doel was altijd de dieren tijdelijk op te vangen en de dieren die gezond waren te herplaatsten naar erkende parken of, nog beter, terug naar de natuur te brengen.

Stap voor stap verdwenen de oude bewoners van De Apenhof. De meeste dieren verhuisden naar grotere parken waar ze meer ruimte kregen of waar het

klimaat beter is dan in Nederland.

Waar ooit de junglegeluiden klonken van brullende leeuwen en roepende apen, heerst tegenwoordig een andere sfeer. Rustiger, maar zeker niet minder bijzonder.

Hoe het er nu uitziet bij De Apenhof

Vandaag de dag wonen er nog 23 papegaaien in De Apenhof. Geen jonge dieren meer die hun leven nog moeten beginnen, maar juist oudere papegaaien die hier een veilige plek hebben gevonden om hun oude dag door te brengen. Ze hoeven en kunnen niet meer te verhuizen, niet meer te wennen aan nieuwe plekken. De meeste papegaaien kunnen niet meer herplaatst worden doordat zij gedragsproblemen of lichamelijke problemen hebben waardoor zij niet meer in groepen geplaatst kunnen worden. Ook hebben de meeste papegaaien inmiddels een hoge leeftijd bereikt zodat dierenparken ze niet meer willen. Zij mogen blijven en genieten van hun wel verdiende rust.

Hun kleurrijke veren en eigenwijze stemmen zorgen nog altijd voor leven in de Apenhof. Soms hoor je een luid “hallo!”, soms een vrolijke fluittoon, en soms een papegaai die zijn omgeving nauwlettend bekijkt vanaf een tak.

De Apenhof is misschien veranderd, maar de gedachte erachter is hetzelfde gebleven: dieren een goed thuis geven die nergens anders terecht kunnen.

Na vijftig jaar is De Apenhof niet langer een plek vol apen, grote roofdieren en exotische reptielen, maar een rustige haven voor een groep bijzondere vogels. Een plek waar herinneringen uit het verleden samenkomen met zorg voor de dieren van vandaag.

En terwijl de papegaaien rustig in de zon zitten, lijkt het soms alsof ze zelf de geschiedenis van de Apenhof vertellen – vijftig jaar vol dieren, verhalen en verandering.

‘Ik beloofde tot het einde voor zijn dieren te zorgen’

De Apenhof vangt al 50 jaar exotische dieren op aan de Schoutenstraat

Wat vijftig jaar geleden begon met één weggelopen aap, groeide in de loop der jaren uit tot een opvang voor allerlei exotische dieren. Nu verzorgt Anita Brouwer-Venema 23 papegaaien bij De Apenhof aan de Schoutenstraat in Barneveld. ,,De dieren zijn mijn lust en mijn leven.”

Lieke van der Made

Je kunt het je anno 2026 niet meer voorstellen, maar in de jaren zeventig keek niemand ervan op: bij de Kleindierenmarkt in Barneveld, die wekelijks plaatsvond rond de Nieuwe Markt, werden naast konijnen, duiven en kippen ook apen verhandeld. ,,Een van die apen was een keer ontsnapt”, vertelt Anita (58) in haar woning en ouderlijk huis aan de Schoutenstraat, boven restaurant Lanterna. Het beestje werd aangetroffen in een slaapkamer boven café De Zwaan, waarna de bewoners de politie belden. ,,Ga maar naar Venema, die heeft allerlei dieren”, kregen ze te horen. En zo begon het.

AAP ZOEKT MAATJE Voor Anita was het de normaalste zaak van de wereld: opgroeien tussen de honden, katten en vossen, en later ook apen, beren, tijgers en leeuwen. Toen Stichting De Apenhof door haar vader Dick werd opgericht, was ze 8 jaar oud. ,,Mijn vader was kapper en had zijn eigen zaak op de begane grond, maar eigenlijk paste dat beroep helemaal niet bij hem. Hij was een echte vrijbuiter.” Een markante man, zo werd hij ook wel omschreven. ,,Hij volgde zijn eigen kop.” ‘Anders kun je ‘m net zo goed afhakken’, zei hij weleens gekscherend.

Na die ene aap liep zijn hobby ,,nogal uit de klauwen”, blikt Anita terug. ,,Hij vond het maar zielig, die aap in zijn eentje. Dus plaatste hij een advertentie in de Telegraaf: Aap zoekt maatje.” Al snel werd Dick platgebeld. Destijds waren exotische dieren nog toegestaan als huisdier, maar veel mensen verkeken zich op het houden van een aap in huis. Dat bleek wel uit de dreigementen die hij aan de lijn te horen kreeg: ,,’Als je dat beest niet ophaalt, schiet ik ‘m door zijn kop’ – dat soort dingen. Dat kon mijn vader natuurlijk niet laten gebeuren. Hij had een hart voor alle dieren: van een muis tot een olifant en alles daartussenin.”

Nadat hij in 1976 officieel Stichting De Apenhof oprichtte, wisten particulieren, maar bijvoorbeeld ook dierentuinen, Dick steeds beter te vinden wanneer ze (tijdelijke) opvang zochten. Op het hoogtepunt hield hij 156 apen aan de Schoutenstraat. Als hij geen klanten in de kappersstoel had, bouwde hij zelf de binnen- en buitenverblijven en verzorgde hij zijn dieren. Die verbleven ‘gewoon’ in de grote schuur en de diepe tuin, net buiten het centrum van Barneveld. Tijdens de Oud Veluwse Markt was De Apenhof open voor publiek, met als voornaamste doel om donateurs te werven.

Anita: ,,Mijn vader werkte dag en nacht. ‘Effe naar mij beestjes’, zei hij dan.” En ook: ,,Help eens, deere.” Omdat Anita’s moeder Bertha gehandicapt was geraakt na een hersenbloeding en haar broer MS had, was zijn dochter vaak ,,de sjaak”. ,,Maar dat vond ik niet erg; ik leerde enorm veel van hem. Hij had geen achtergrond in dierverzorging, maar het ging hem altijd heel natuurlijk af en hij was heel handig. Niet nadenken, gewoon doen.” Hoe reageerde de buurt op al die exotische dieren, midden in een wijk? Anita haalt haar schouders op: ,,We hebben nooit commentaar gehad. Ik denk dat de helft het niet eens wist, en de andere helft vond het wel prima. Mensen waren toen veel toleranter.”

AFSCHEID NEMEN Hoewel ook Anita gewend was aan al die exotische dieren om haar heen, bleven sommige haar in het bijzonder bij. Zoals de vijf bruine beertjes die van de ene naar de andere dierentuin verhuisden, en tussendoor tijdelijke opvang vonden in Barneveld. ,,De beertjes waren nog jong, dat maakte het extra speciaal. Ze zagen er knuffelbaar uit, maar mijn vader leerde me altijd dat wilde dieren geen huisdieren zijn.” De opvang was bijna altijd tijdelijk, wat betekende dat het gezin telkens afscheid moest nemen van de dieren. ,,In het begin vond ik dat nog lastig, maar het wende wel.”

Eén afscheid was voor haar vader extra bijzonder. Nadat hij twee jonge chimpansees onderdak had geboden, konden de dieren weer uitgezet worden in Afrikaanse natuurreservaten. ,,Hij reisde zelf naar Afrika om ze in de natuur uit te zetten. Dat vond hij geweldig. Het liefst had hij dat met alle apen kunnen doen, maar dat kon alleen als ze niet te lang in gevangenschap hadden geleefd.”

Zijn dieren waren zijn alles. Vlak voordat hij in 2018 overleed aan longkanker, had Dick nog een laatste verzoek aan zijn dochter: ,,Deere, ik wil naar mijn beestjes.” Anita: ,,Hij kon al weken niet lopen, maar we regelden een rolstoel en brachten hem naar beneden. Hij kon het niet aanzien en vroeg meteen of we hem weer naar boven wilden brengen. Afscheid nemen van zijn dieren, dat kon hij gewoon niet. Hij voelde zich tot op het laatste moment verantwoordelijk. Pas toen ik hem beloofde dat ik tot het einde voor zijn dieren zou zorgen, kon hij het loslaten. Daarna overleed hij.”

PAPEGAAIEN Inmiddels wordt De Apenhof niet meer bewoond door apen; de laatste primaten verhuisden in 2014 naar een andere stichting, omdat de verblijven niet meer voldeden aan de nieuwe regelgeving. Nu huisvest Anita er 23 papegaaien, die er hun oude dag mogen doorbrengen. Veel van de vogels waren huisdieren en kwamen na het overlijden van hun baasje of inbeslagneming door de Dierenbescherming bij De Apenhof terecht. Sommige zijn getraumatiseerd. ,,Soms worden papegaaien gedumpt vanwege hun geschreeuw”, vertelt Anita terwijl ze door de schuur met verblijven loopt, waar de dieren inderdaad van zich laten horen. Een van de felgroene vogels steekt zijn kop door de tralies, waarna Anita hem liefdevol over zijn nekje wrijft.

De liefde voor dieren heeft ze duidelijk van haar vader meegekregen. ,,Dieren zijn eerlijker dan mensen: wat je ziet, is wat je krijgt.” Ook voor haar zijn de dieren haar lust en haar leven. Samen met een handjevol vrijwilligers houdt ze de boel draaiende, naast haar werk in de kinderopvang. Ook in dat opzicht lijkt ze op haar vader: ,,Ik ben altijd aan het werk. Vakanties breng ik door op de camping in Voorthuizen, zodat ik twee keer per dag terug kan naar de dieren. Mijn man laat ik dan even alleen achter”, lacht ze.

Tot op de dag van vandaag voelt Anita de verantwoordelijkheid voor de dieren van De Apenhof. ,,Ik heb het mijn vader beloofd, maar ik heb nog geen dag spijt gehad van die belofte. Nieuwe dieren komen er niet meer bij – ik ben al 58 en deze vogels kunnen behoorlijk oud worden. Maar ik hoop dit nog heel lang te kunnen doen. Als ik de vogels samen op een stok zie zitten, denk ik: wat is dit toch mooi.” Of haar vader trots zou zijn als hij De Apenhof vandaag de dag zou zien? ,,Ik denk het wel”, besluit ze met een glimlach.

Om de verzorging van de dieren te kunnen bekostigen, is De Apenhof volledig afhankelijk van donaties. De stichting steunen kan door te doneren via IBAN NL34 INGB 000 36 69 88 8 

In een rustig hoekje van De Apenhof zit Lorita op haar favoriete tak. Haar groene veren glanzen nog steeds in het zonlicht en boven haar snavel straalt haar gele voorhoofd. Ze is een geelvoorhoofdamazone, bijna zestig jaar oud. Een indrukwekkende leeftijd voor een papegaai, en achter die heldere ogen schuilt een heel leven vol verhalen.

Lorita kwam niet zomaar in De Apenhof terecht. Jarenlang woonde ze bij een echtpaar. De man was haar steun en toeverlaat en grote vriend. Hij praatte met haar, gaf haar stukjes fruit en floot liedjes die Lorita al snel zelf ook kon nadoen. Als hij de kamer binnenkwam was er herkenning. Voor hem was ze geen vogel, maar een huisgenoot.

Maar zoals bij zoveel verhalen veranderde het leven.

De man overleed. Het huis werd stil. Voor Lorita ook. De vrouw die achterbleef had het moeilijk. Het verdriet was groot en de zorg voor een oudere papegaai werd steeds zwaarder. Papegaaien kunnen tientallen jaren oud worden, en Lorita had nog een lange tijd voor zich. Met pijn in haar hart nam de vrouw een moeilijke beslissing: ze moest afstand doen van Lorita. Niet omdat ze haar niet wilde, maar juist omdat ze wist dat Lorita ergens moest wonen waar goed voor haar gezorgd kon worden.

Zo kwam Lorita uiteindelijk terecht in De Apenhof.

In het begin was alles nieuw voor haar. Nieuwe geluiden, nieuwe mensen, andere papegaaien. Ze zat stil op haar stok en keek alles aandachtig aan met haar scherpe blik. Maar Lorita is een sterke dame. Langzaam begon ze haar plek te vinden. Tegenwoordig hoort Lorita helemaal bij De Apenhof. Ze is één van de oudere bewoners en dat laat ze soms ook duidelijk merken. Als een andere papegaai lawaai maakt gaat zij gezellig mee doen, en kan ze nog behoorlijk streng kijken. Maar vaak zit ze ook gewoon rustig te observeren, alsof ze alles al eens eerder heeft meegemaakt.

De verzorgers kennen haar goed. Ze weten dat ze dol is op stukjes banaan en dat ze soms ineens een woord zegt dat ze ooit van haar oude baasje heeft geleerd. Misschien denkt ze op zulke momenten even terug aan vroeger. Maar hier, tussen de andere papegaaien, heeft Lorita een nieuwe plek gevonden. Een plek waar ze niets meer hoeft, waar ze gewoon mag zijn wie ze is: een oude, wijze papegaai met een heel leven achter zich.

En zo slijt Lorita haar dagen in De Apenhof – als een stille koningin van bijna zestig jaar oud, met een verleden vol herinneringen en een veilige plek voor haar oude dag.

In deze rubriek willen wij elke keer een of twee papegaaien in het zonnetje zetten en hem of haar aan u voorstellen.

Deze keer is dat onze Blauwvoorhoofdamazone Lorre

Amazone Papegaaien in de Apenhof

Er zijn vele verschillende amazone soorten. In de Apenhof worden onder andere onderstaande soorten verzorgd:

1. Geelwangamazone
2. Blauwvoorhoofdamazone
3. Geelnekamazone
4. Geelvoorhoofdamazone
5. Witvoorhoofdamazone
6. Dubbele Geelkopamazone
7. Mülleramazone
8. Venezuela Amazone

Herkomst en uiterlijk

De papegaaien komen oorspronkelijk uit Midden en Zuid Amerika. Deze bestrijken een groot gebied rondom de Amazone in Zuid en Midden Amerika. De Amazone papegaai is te verdelen in zo’n 27 ondersoorten. Toch hebben ze één ding met elkaar gemeen en dat is hun overwegende groene kleur. Doordat alle amazones de groene kleur hebben, worden amazones vooral aan de kleur van hun voorhoofd, hoofd, schouders en buik herkend.

Kleuren die veel bij amazones voorkomen zijn geel, oranje, rood, blauw, paars en wit.

Ze worden 25-45 cm groot. Ze kunnen 70-75 jaar oud worden.

Huisvesting en voeding

Het belangrijkste doel van een amazone papegaai is: deel uitmaken van een familie en voedsel zoeken. Ze doen alles samen, van slapen tot eten. Een groep papegaaien bestaat uit meerdere paren. Hun natuurlijk voedsel bestaat zoals bij de meeste papegaaien uit zaden en vruchten. Verder eten zij delen van planten en ze pakken wel eens een insect (vooral tijdens de nestperiode). Amazones vinden het meestal erg fijn om te badderen.

Het zijn aantrekkelijke en vriendelijke vogels die iedereen willen laten zien hoe veel geluiden ze al hebben geleerd te imiteren en ze zijn absoluut niet verlegen. Hun imitatievermogen evenaart vaak zelfs dat van een Grijze Roodstaart.

Als huisdieren zijn de amazonen van Zuid en Midden Am erika eerst naar Los Angeles gebracht. Veel papegaaien zijn toen weer ontsnapt, omdat ze de tralies van hun kooien kapot hadden gekauwd. De kooien waren namelijk van hout gemaakt en met hun scherpe grote snavels kunnen ze dit gemakkelijk slopen. Deze vrijgekomen papegaaien hebben er 70-80 jaar rondgevlogen, samen met andere vrijgekomen soortgenootjes (van smokkelaars of door brand en eigenaren die hun papegaai lieten weg vliegen, omdat ze er niet meer voor wilde zorgen).

Niet geschikt als huisdier
Het zijn populaire huisdieren vanwege hun mooie, open en clownachtige persoonlijkheid en intelligentie. Ze hebben een geweldig geheugen en kunnen zich gebeurtenissen maanden- of jarenlang herinneren. Amazonen zijn energiek, speels, sociaal en vragen, zoals veel aandacht. Veel Amazonen zijn ‘karakters’ en hebben last van stemmingswisselingen. Hun stemmingen kunnen variëren van lief, lawaaierig, stil en naïef via hardnekkig tot jaloers, speels, agressief en irritant.

Eigenaren die niet genoeg zorg bieden, worden vaak in de oren of vingers gebeten.

Dat is het moeilijkste aan de amazonepapegaaien, de eigenaren van de papegaaien moet werkelijk begrip hebben voor hun stemmingen en gedrag. De amazonen zijn zelden afstandelijk of verlegen. De meeste amazone papegaaien in de Apenhof zijn afkomstig van mensen die om één of ander reden niet meer voor de papegaai konden/ wilden zorgen. Vaak doordat er te weinig aandacht en zorg wordt besteed aan de papegaai kan hij vervelende eigenschappen krijgen. Zoals het schreeuwen (tijdens visite, telefoon gesprekken e.d.) en het rommel maken in en om hun kooi. Ook vergeten mensen vaak dat een papegaai 60 jaar of ouder kan worden. Enkele soorten zijn ernstig bedreigd, wat te danken is aan de voortdurende ontbossing en vernietiging van hun leefgebied. Mede hierdoor zijn de meeste amazone soorten beschermd.

Leven in de Apenhof

Lorre is begin jaren 80 bij de Apenhof binnen gekomen. Zijn veren waren erg beschadigd en hij zag er niet uit. Lorre is echt de ‘clown’ van de Apenhof. Hij kan zijn koppie in opening van het buiten verblijf stoppen en dan roept hij van alles en nog wat. Het geluid galmt dan en daarvan geniet Lorre volop. Op deze manier laat hij ook weten naar zijn buiten verblijf te willen. Hij fluit verschillende melodietjes en kwebbelt heel wat af.

Hij leeft al weer heel wat jaren samen met Boyke. En die twee zijn onafscheidelijk. Lorre is wel de brutaalste van de twee zonder vervelend gedrag te vertonen. Hij is zeker niet bang, maar accepteert het braaf als de vrijwilligers in zijn verblijf komen om schoon te maken. Maar als het etenstijd is is hij er als de kippen bij en zal dan ook de aangeboden groente en fruit aanpakken.

Pas als Lorre het aanpakt wil Boyke het ook nog wel eens doen. Maar Boyke pakt het liever aan van Lorre. Meestal accepteert Lorre dat wel . En enkele keer houdt hij Boyke met een pootje op afstand. Vooral als het om een lekker hapje gaat deelt hij het niet zo maar. De voeding die Lorre in de Apenhof krijgt bestaat uit pellet, gemengd papegaaienvoer, noten, zaden, vers fruit en groenten. Lorre eet echt alles. Hij zit echt te wachten tot de vrijwilligers zijn bakje vullen met groente en fruit. Zijn favoriet is toch wel paardenbloemen. Nu maar hopen dat die ook dit seizoen weer volop gaan groeien.

Het is altijd weer mooi om te zien hoe Lorre zit te slapen. Zijn koppie zit diep verscholen tussen zijn veren. Als de vrijwilligers in de buurt komen blijft hij meestal gewoon lekker door slapen, of kijkt met een oog over de rand van zijn verenpak om te zien of er wat lekkers aankomt.

Lorre is heel graag buiten. Hij vliegt feilloos door het gat naar buiten om vervolgens tegen de tralies te landen .Dit ziet er gevaarlijk uit. Menig vrijwilliger schrikt er in het begin dan ook behoorlijk van, Lorre begint dan te schreeuwen. Het lijkt alsof hij wil zeggen:” Ik heb je mooi te pakken”.

Nu maar hopen dat het lang mooi weer blijf zodat Lorre samen met Boyke heel veel uren in hun buiten verblijf kunnen doorbrengen. Want kou….daar houden ze beiden echt niet van.

Door Uw steun kunnen de vrijwilligers bij de Apenhof hun liefdevolle werk blijven uitvoeren. Mag Lorre ook op uw liefde rekenen? Met een donatie kunt u ervoor zorgen dat de papegaaien de liefde krijgen die ze zo verdienen. Want alleen met hulp van mensen zoals u kunnen wij hen op blijven vangen.

U kunt met uw( eenmalige) donatie naar keuze overmaken op rekeningnummer NL 34 INGB 0003 6698 88

In deze rubriek willen wij elke keer een of twee papegaaien in het zonnetje zetten en hem of haar aan u voorstellen.

Deze keer is dat onze Grijze roodstaart Lady

In de Apenhof zitten meerdere Grijze Roodstaart Papegaaien. Net als andere papegaaisoorten, kan de Grijze Roodstaart Papegaai erg oud worden. Als de papegaai goed verzorgd wordt, kan hij wel 70 jaar of ouder worden. Onder de Grijze Roodstaart Papegaaien zijn twee verschillende ondersoorten:

1.Psittacus erithacus erithacus (Grijze Roodstaart Papegaai)

2.Psittacus erithacus timneh (Timneh Grijze Roodstaart Papegaai).

Het verschil tussen deze twee is vrij groot, al zien de meeste het niet in 1 oogopslag. De Kongo Grijze Roodstaart kent iedereen . Deze heeft een zwarte snavel en een lichtgrijze kleur met een felle rode staart. De Timneh Grijze Roodstaart heeft een witte bovensnavel en is donkergrijs met een donkerrode, bijna zwarte staart.

In de natuur komen de Grijze Roodstaart Papegaaien in West- tot Centraal-Afrika voor. Ze komen overwegend in het laagland regenwoud voor, maar ook aan bosranden en in plantages en bergbossen.  Ze leven vooral in de hoge bomen aan de randen van de wouden. Buiten de broedtijd leven ze in grote groepen bij elkaar en ’s avonds keren de vogels, vaak onder luidt gekrijs, terug naar de bomen. Bij het onderling contact tussen de vogels spelen de fel rode staart en de heldere stem een belangrijke rol.

De broedtijd

In de broedtijd leven ze paarsgewijs in de hoge bomen. De broedtijd varieert en dit is afhankelijk van waar de papegaaien leven. In Uganda is dit van juli tot september, in Kongo vanaf begin augustus terwijl ze in Libië rond april broeden.

In de broedtijd vertonen de mannetjes een duidelijk baltsgedrag, hierbij lopen ze met afhangende vleugels rond het vrouwtje en voeren haar. Ze broeden graag in de holten van hoge bomen en de nestholten. De eieren worden alleen door het vrouwtje bebroed, na ongeveer 28-30 dagen komende eieren uit. Tijdens het broeden wordt het vrouwtje door de man via het invlieggat gevoerd

In het begin worden de jongen door het vrouwtje gevoerd en later neemt ook het mannetje een deel van deze taak op zich. De jongen vliegen na ongeveer 12 weken uit en worden daarna nog 4 maanden door hun beide ouders gevoerd.

Deze papegaai werd vroeger, en nog steeds in bepaalde dierenspeciaalzaken veel als kooivogel te koop aangeboden, vanwege zijn aparte kleur en het vermogen om een menselijke stem na te bootsen en kunstjes te leren. Gelukkig is de grijze roodstaart inmiddels een beschermde diersoort.

Leven in de Apenhof

Lady leeft al weer vele jaren bij de Apenhof. Zij heeft nooit een plekje kunnen krijgen in een erkende dierentuin omdat zij bang . Daarbij komt ook dat zij al haar hele leven slechtziend is en de laatste 10 jaar volledig blind is aan beiden ogen. Ze heeft een hele lange periode samen geleefd met Aasgier.

Aasgier was echt haar steun en toeverlaat. Wat zij niet zag zag Aasgier en zo hielp hij haar  van het binnen naar buitenverblijf . Maar helaas kwam aan het leven van Aasgier een einde en zijn we opzoek gegaan naar een nieuwe kamergenoot voor Lady. Deze kamergenoot moest wel aan bepaalde eisen voldoen. Zo moest hij of zij een rustige vogel zijn die niet te veel zou vliegen. En het moest zeker een agressieve of dominante vogel zijn. Lady kan zich tenslotte slecht verweren en zou een eventuele aanval niet zien aankomen. Het was een puzzel maar uiteindelijk hebben we een nieuwe kamergenoot voor haar gevonden. Paco leek de enige geschikte kandidaat. En dat bleek een goede keuze.

Al snel na het samenvoegen nam Paco haar op sleeptouw. Waar Paco is zie je Lady. Zij zorgt echt voor haar. Als zij samen op de stok zitten en de vrijwilligers willen gaan schoonmaken zorgt Paco dat Lady verder naar achteren gaat in haar verblijf. Het is mooi om te zien dat zij haar dan zachtjes de goede kant op duwt.

Verder veranderen de vrijwilligers zo min mogelijk in het verblijf. De kooi en voedselverrijking wordt zo gemonteerd dat Paco ervan kan genieten zonder dat Lady er hinder van ondervindt. Een enkele keer geniet Lady er ook van maar ze vindt het niet echt interessant. Wat Lady wel erg fijn vindt is om buiten te zijn. Paco neemt haar mee en meestal ook weer mee naar binnen. En enkele keer dan blijft Lady alleen buiten. En als het haar echt niet meer lukt om de weg terug te vinden helpen de vrijwilligers haar weer naar binnen. Het verblijf is zo ingericht dat alle stokken aan elkaar verbonden zijn zodat zij er over kan lopen en zo naar binnen of naar buiten kan zonder te vliegen.

De voeding die Lady in de Apenhof krijgt bestaat uit pellet, gemengd papegaaienvoer, noten, zaden, vers fruit en groenten. Lady lust eigenlijk het meeste wel. Zelfs pellet wil zij wel eten. Vooral appel, wortel en mandarijn vindt zij heerlijk.

We hopen voor Lady dat Paco nog lang haar steun en toeverlaat mag zijn zodat zij beiden een mooie ouwe dag hebben binnen de veilige muren van de Apenhof.

Door Uw steun kunnen de vrijwilligers bij de Apenhof hun liefdevolle werk blijven uitvoeren. Mag Lady ook op uw liefde rekenen? Met een donatie kunt u ervoor zorgen dat de papegaaien de liefde krijgen die ze zo verdienen. Want alleen met hulp van mensen zoals u kunnen wij hen op blijven vangen.

U kunt met uw( eenmalige) donatie naar keuze overmaken op rekeningnummer NL 34 INGB 0003 6698 88  t.a.v. de Apenhof.

Ik wens u, ook namens de papegaaien, alle liefde toe! Hartelijk dank voor uw betrokkenheid.

In deze rubriek willen wij elke keer een of twee papegaaien in het zonnetje zetten en hem of haar aan u voorstellen.

Deze keer is dat onze Blauwvoorhoofdamazone Ricky

Amazone Papegaaien in de Apenhof

Er zijn vele verschillende amazone soorten. In de Apenhof worden onder andere onderstaande soorten verzorgd:

1. Geelwangamazone
2. Blauwvoorhoofdamazone
3. Geelnekamazone
4. Geelvoorhoofdamazone
5. Witvoorhoofdamazone
6. Dubbele Geelkopamazone
7. Mülleramazone
8. Venezuela Amazone

Herkomst en uiterlijk

De papegaaien komen oorspronkelijk uit Midden en Zuid Amerika. Deze bestrijken een groot gebied rondom de Amazone in Zuid en Midden Amerika. De Amazone papegaai is te verdelen in zo’n 27 ondersoorten. Toch hebben ze één ding met elkaar gemeen en dat is hun overwegende groene kleur. Doordat alle amazones de groene kleur hebben, worden amazones vooral aan de kleur van hun voorhoofd, hoofd, schouders en buik herkend.

Kleuren die veel bij amazones voorkomen zijn geel, oranje, rood, blauw, paars en wit.

Ze worden 25-45 cm groot. Ze kunnen 70-75 jaar oud worden.

Huisvesting en voeding

Het belangrijkste doel van een amazone papegaai is: deel uitmaken van een familie en voedsel zoeken. Ze doen alles samen, van slapen tot eten. Een groep papegaaien bestaat uit meerdere paren. Hun natuurlijk voedsel bestaat zoals bij de meeste papegaaien uit zaden en vruchten. Verder eten zij delen van planten en ze pakken wel eens een insect (vooral tijdens de nestperiode). Amazones vinden het meestal erg fijn om te badderen.

Het zijn aantrekkelijke en vriendelijke vogels die iedereen willen laten zien hoe veel geluiden ze al hebben geleerd te imiteren en ze zijn absoluut niet verlegen. Hun imitatievermogen evenaart vaak zelfs dat van een Grijze Roodstaart.

Als huisdieren zijn de amazonen van Zuid en Midden Amerika eerst naar Los Angeles gebracht. Veel papegaaien zijn toen weer ontsnapt, omdat ze de tralies van hun kooien kapot hadden gekauwd. De kooien waren namelijk van hout gemaakt en met hun scherpe grote snavels kunnen ze dit gemakkelijk slopen. Deze vrijgekomen papegaaien hebben er 70-80 jaar rondgevlogen, samen met andere vrijgekomen soortgenootjes (van smokkelaars of door brand en eigenaren die hun papegaai lieten weg vliegen, omdat ze er niet meer voor wilde zorgen).

Niet geschikt als huisdier
Het zijn populaire huisdieren vanwege hun mooie, open en clownachtige persoonlijkheid en intelligentie. Ze hebben een geweldig geheugen en kunnen zich gebeurtenissen maanden- of jarenlang herinneren. Amazonen zijn energiek, speels, sociaal en vragen, zoals veel aandacht. Veel Amazonen zijn ‘karakters’ en hebben last van stemmingswisselingen. Hun stemmingen kunnen variëren van lief, lawaaierig, stil en naïef via hardnekkig tot jaloers, speels, agressief en irritant. Eigenaren die niet genoeg zorg bieden, worden vaak in de oren of vingers gebeten.

Dat is het moeilijkste aan de amazonepapegaaien, de eigenaren van de papegaaien moet werkelijk begrip hebben voor hun stemmingen en gedrag. De amazonen zijn zelden afstandelijk of verlegen. De meeste amazone papegaaien in de Apenhof zijn afkomstig van mensen die om één of ander reden niet meer voor de papegaai konden/ wilden zorgen. Vaak doordat er te weinig aandacht en zorg wordt besteed aan de papegaai kan hij vervelende eigenschappen krijgen. Zoals het schreeuwen (tijdens visite, telefoon gesprekken e.d.) en het rommel maken in en om hun kooi. Ook vergeten mensen vaak dat een papegaai 60 jaar of ouder kan worden. Enkele soorten zijn ernstig bedreigd, wat te danken is aan de voortdurende ontbossing en vernietiging van hun leefgebied. Mede hierdoor zijn de meeste amazone soorten beschermd.

Leven in de Apenhof

Ricky is een ongecompliceerde vogel. Hij heeft alleen de pech dat hij slechtziend is. Daar waar zijn kamergenoot Charlie erg schuw is maakt het Ricky weinig uit wat er om hem heen gebeurt.  Samen leven zij al weer heel wat jaartje binnen de veilige muren van de Apenhof.

Als het verblijf schoongemaakt wordt blijft Ricky zitten waar hij zit. Hij heeft  het wel reuze naar haar zin met Charlie. Ze slapen lekker tegen elkaar aan en houden elkaars verenpak schoon. Ricky is er als de kippen bij als er gevoederd wordt. Hij pakt met een beetje geduld ook wel een stukje appel aan. Maar meestal wacht hij braaf tot het eten in zijn voerbakje geserveerd wordt.

De voeding die Ricky in de Apenhof krijgt bestaat uit pellet, gemengd papegaaienvoer, noten, zaden, vers fruit en groenten. Ricky is er, ondanks zijn slechte zicht, als de kippen bij als er groente en fruit wordt uitgedeeld. Hij lust dan ook eigenlijk het meeste wel. Waar hij erg gek op is zijn walnoten. Deze kraken wij een beetje voor zodat hij de noten heerlijk kan oppeuzelen. Maar ook paardenbloemen wordt hij erg blij van.

Ricky is net als Charlie erg graag buiten. Het buiten verblijf is begroeid met een enorme kiwistruik waardoor hij ook als het heel heet is lekker kan genieten van de schaduw. Als het regent hoor je hem kwebbelen. Een beetje regen vindt hij niet erg, maar een flinke bui op zijn verenpak kan hem niet bekoren. Hij zal dan ook snel naar binnen waggelen.

Zijn verblijven zijn zo ingericht dat de zitstokken aan elkaar verbonden zijn zodat hij met zijn weinige zicht zich toch kan verplaatsten. De kooi en voerverrijking is zo geplaatst dat hij er geen last van heeft maar dat Ricky hiervan wel kan genieten.

Wij hopen dat Ricky nog lang mag genieten van zijn oude dag en dat hij Charlie kan leren om minder angstig te zijn voor mensen. Maar het belangrijkste is dat zij het samen ontzettend fijn hebben binnen de veilige muren van de Apenhof.

Door Uw steun kunnen de vrijwilligers bij de Apenhof hun liefdevolle werk blijven uitvoeren. Mag Ricky ook op uw liefde rekenen? Met een donatie kunt u ervoor zorgen dat de papegaaien de liefde krijgen die ze zo verdienen. Want alleen met hulp van mensen zoals u kunnen wij hen op blijven vangen.

U kunt met uw( eenmalige) donatie naar keuze overmaken op rekeningnummer NL 34 INGB 0003 6698 88  t.a.v. de Apenhof.

Ik wens u, ook namens de papegaaien, alle liefde toe! Hartelijk dank voor uw betrokkenheid.

Grijze Roodstaart Papegaaien in de Apenhof

In deze rubriek willen wij elke keer een of twee papegaaien in het zonnetje zetten en hem of haar aan u voorstellen.

Deze keer is dat onze Grijze roodstaart Paco

In de Apenhof zitten veel Grijze Roodstaart Papegaaien. Net als andere papegaaisoorten, kan de Grijze Roodstaart Papegaai erg oud worden. Als de papegaai goed verzorgd wordt, kan hij wel 70 jaar of ouder worden. Onder de Grijze Roodstaart Papegaaien zijn twee verschillende ondersoorten:

1.Psittacus erithacus erithacus (Grijze Roodstaart Papegaai)

2.Psittacus erithacus timneh (Timneh Grijze Roodstaart Papegaai).

Het verschil tussen deze twee is vrij groot, al zien de meeste het niet in 1 oogopslag. De Kongo Grijze Roodstaart kent iedereen . Deze heeft een zwarte snavel en een lichtgrijze kleur met een felle rode staart. De Timneh Grijze Roodstaart heeft een witte bovensnavel en is donkergrijs met een donkerrode, bijna zwarte staart.

In de natuur komen de Grijze Roodstaart Papegaaien in West- tot Centraal-Afrika voor. Ze komen overwegend in het laagland regenwoud voor, maar ook aan bosranden en in plantages en bergbossen.  Ze leven vooral in de hoge bomen aan de randen van de wouden. Buiten de broedtijd leven ze in grote groepen bij elkaar en ’s avonds keren de vogels, vaak onder luidt gekrijs, terug naar de bomen. Bij het onderling contact tussen de vogels spelen de fel rode staart en de heldere stem een belangrijke rol.

De broedtijd

In de broedtijd leven ze paarsgewijs in de hoge bomen. De broedtijd varieert en dit is afhankelijk van waar de papegaaien leven. In Uganda is dit van juli tot september, in Kongo vanaf begin augustus terwijl ze in Libië rond april broeden.

In de broedtijd vertonen de mannetjes een duidelijk baltsgedrag, hierbij lopen ze met afhangende vleugels rond het vrouwtje en voeren haar. Ze broeden graag in de holten van hoge bomen en de nestholten. De eieren worden alleen door het vrouwtje bebroed, na ongeveer 28-30 dagen komen de eieren uit. Tijdens het broeden wordt het vrouwtje door de man via het invlieggat gevoerd

In het begin worden de jongen door het vrouwtje gevoerd en later neemt ook het mannetje een deel van deze taak op zich. De jongen vliegen na ongeveer 12 weken uit en worden daarna nog 4 maanden door hun beide ouders gevoerd.

Deze papegaai werd vroeger, en nog steeds in bepaalde dierenspeciaalzaken veel als kooivogel te koop aangeboden, vanwege zijn aparte kleur en het vermogen om een menselijke stem na te bootsen en kunstjes te leren. Gelukkig is de grijze roodstaart op sommige plaatsen nog wel vrij algemeen en inmiddels een beschermde diersoort.

Leven in de Apenhof

Paco is zo`n 25 jaar gelden als een ‘geplukte kip’ binnen gekomen bij de Apenhof. Haar veren zagen er niet uit.  Paco heeft voor zij bij de Apenhof kwam in een huiskamer geleefd. Wat ze daar allemaal mee heeft moeten maken weten we niet. Wat we wel weten is dat Paco lang erg bang geweest is. Zij schreeuwde enorm als er iemand in haar buurt kwam, ze vloog door haar verblijf alsof ze achterop gezeten werd.  Inmiddels gaat het heel wat beter.

 Ze is de steun en toeverlaat van de blinde Lady. Paco is niet agressief of dominant , vandaar de ideale kamergenoot voor Lady. Met veel geduld begeleid ze Lady naar het binnen en buiten verblijf. Waar Paco is zie je Lady. Zij zorgt echt voor haar. Als zij samen op de stok zitten en de vrijwilligers willen gaan schoonmaken zorgt Paco dat Lady verder naar achteren gaat in haar verblijf. Het is mooi om te zien dat zij haar dan zachtjes de goede kant op duwt.

Paco fluit en praat weinig. Af en toe hoor je haar maar melodietjes fluiten of verstaanbare woorden hoor je eigenlijk weinig uit haar snavel.

De voeding die Paco in de Apenhof krijgt bestaat uit pellet, gemengd papegaaienvoer, noten, zaden, vers fruit en groenten. Paco eet vooral graag zaden en pellet. Af en toe een klein stukje appel, wortel en mandarijn gaat er ook nog wel in.

Door Uw steun kunnen de vrijwilligers bij de Apenhof hun liefdevolle werk blijven uitvoeren. Mag Paco ook op uw liefde rekenen? Met een donatie kunt u ervoor zorgen dat de papegaaien de liefde krijgen die ze zo verdienen. Want alleen met hulp van mensen zoals u kunnen wij hen op blijven vangen.

U kunt met uw( eenmalige) donatie naar keuze overmaken op rekeningnummer NL 34 INGB 0003 6698 88  t.a.v. de Apenhof.

Ik wens u, ook namens de papegaaien, alle liefde toe! Hartelijk dank voor uw betrokkenheid.